Ik herinner me hem liever hoe hij was…

Even vooropgesteld, ik adviseer alleen en ik weet natuurlijk niet wat voor geschiedenis iemand heeft met het zien van overledenen, maar…
… als ik deze eerste zin hoor, dan ga ik wel altijd het gesprek aan. Want het is toch ook niet zo dat de herinnering aan die leuke vakantie in Zeeland uitgewist werd toen jullie het jaar daarop naar Texel gingen? Herinneringen verdwijnen hooguit omdat je geheugen ze simpelweg niet meer onthoudt, maar het is niet zo dat er maar een maximaal aantal beelden is in je hoofd en vol is vol, dan gaan we andere beelden lozen.

En waarom ga ik het gesprek dan aan? Want dat moet ieder toch voor zich weten?

Ja, natuurlijk, maar met name als het een wat langer durend stervensproces is geweest en de naaste familie dagen of soms wel weken naast iemand heeft gewaakt, je dierbare liggend in een (ziekenhuis)bed, in een pyjama, vaak ongeschoren, haar uit de krul, vermagerd, of juist opgezwollen van het vocht… hoewel het mooie momenten samen op kan leveren is het echt niet altijd een fijn gezicht.
En juist dan kan het zo helpend en helend zijn om iemand nog te zien nadat hij of zij gewassen is, haren weer netjes gekamd of in de krul gezet, geschoren daar waar nodig, overbodige haartjes even weggeplukt (want dat deed zij zelf ten slotte ook altijd). Mooie jurk aan, sieraden om. Of die ene bloes waar je hem in uit kon tekenen.
Juist dan is iemand toch ineens, ondanks vermagering, ondanks oud, toch ineens weer even helemaal waardig zichzelf.
En dat is een beeld dat ik een familie graag ook wil meegeven! Niet om alle andere beelden uit te wissen, maar om toe te voegen aan het totale beeld van iemands leven.

Fotoboek herinneringen vroeger

Maar ook als iemand plotseling overlijdt is het, naar mijn mening, goed om toch echt bewust afscheid te nemen. Weten dat jouw geliefde echt is overleden, je dat echt beseffen is soms lastig en dan helpt zien, ervaren en (als je dat wil) zelfs voelen dat het echt is.

En er zijn ook allerlei tussenvormen, zoals laatst bij een dochter die echt moeite had om het sterk vermagerde gezicht van haar moeder te zien, maar ze wilde wel heel graag bij haar zijn. Toen heb ik snel een shawl over het hoofdeinde van haar kist gedrapeerd en toen heeft ze nog heel lang met haar hand op haar moeders handen naast haar gestaan.

Of die keer dat een dochter en zus echt niet durfden te gaan kijken, maar daar ook weer heel veel moeite mee hadden. Mevrouw had prachtige krullen en daar hadden we het over en toen ik voorstelde dat ze dan met de ogen dicht misschien nog even door haar haar konden gaan durfden ze dat wel. Samen, met een blinddoek om, elkaar steunend en sterkend, hun handen door haar zachte krullen. Daarna ontstond er rust, ze waren wél bij haar geweest, ze hadden op hun eigen manier afscheid genomen.

Daarom ga ik dus het gesprek aan…

Neem gerust contact met me op voor een gesprek. Over uitvaartwensen, over mogelijkheden, over afscheid nemen. Uiteraard geheel vrijblijvend! Solace Uitvaartbegeleiding: Uitvaart Gouda | Begrafenis Gouda | Crematie Gouda | Liefdevol | Persoonlijk | Kleinschalig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *