Zijn laatste beetje

Sterven doe je niet ineens
maar af en toe een beetje.
En alle beetjes die je stierf,
’t is vreemd, maar die vergeet je.

Het is je dikwijls zelfs ontgaan
je zegt ‘ik ben wat moe’.
Maar op een keer dan ben
je aan je laatste beetje toe.

Een gedicht van Toon Hermans op de rouwkaart, zorgvuldig uitgekozen door zijn kinderen en kleinkinderen en dat zo treffend omschrijft dat meneer ondanks een mooi en rijk leven steeds vaker zei ‘ik ben zo moe’. En na het overlijden van zijn vrouw, slechts 20 dagen eerder, was hij aan zijn laatste beetje toe.
Hij had er in de loop der jaren vaker over gesproken, het was zelfs vastgelegd op papier: als ik ooit te ziek word om thuis te blijven wonen, als ik ooit niet meer weet wie ikzelf ben of wie jullie zijn, dan wil ik niet meer, dan wil ik dat mijn leven beëindigd wordt.

Het raakt me, het overlijden van deze man die ik zo kort geleden nog leerde kennen tijdens het regelen van de uitvaart van zijn vrouw, soms inderdaad flink in de war maar soms ook nog haarscherp. Als ik even bij zijn vrouw ging kijken, achter het kamerscherm, kwam hij er meestal even bij staan: ‘wat is ze nog mooi hè’ zei hij dan.

Als ik bij de familie kom zijn de artsen van de Levenseindekliniek er nog en ook de schouwarts is nog bezig de formaliteiten af te ronden. Meneer is in het bijzijn van zijn gezin overleden, liggend op de bank, zoals hij wel vaker deed maar dan om een dutje te doen.

Ook het verdriet van de familie raakt me. Meer vrede met dit overlijden dat zo uitdrukkelijk de wens van hun vader en opa was maar natuurlijk ook zo veel verdriet omdat hij er niet meer is.

Ik regel dat de kist waarin meneer opgebaard wordt diezelfde avond nog bezorgd wordt en de middelste dochter en ik zorgen ervoor dat hij klaar is om overgelegd te worden.
We steken een lampje bij hem aan, een foto van hem en zijn vrouw staat ernaast op een tafeltje.
Op de grond zijn pantoffels, want meneer hield er niet van om het koud te hebben.

En dan gaat iedereen naar huis, voor het eerst sinds hun moeder ziek werd blijft er niemand slapen, er hoeft niet meer gezorgd te worden. Er is, in ieder geval voor deze nacht, rust.

In de dagen erna krijgt het afscheid stap voor stap vorm. De rouwkaart wordt gekozen, eenvoudig, maar daardoor heel passend. De bloemen van de familie zijn juist weer heel kleurrijk, met ranonkels, rozen, madeliefjes en andere veldbloemen een mooie afspiegeling van het voorjaar dat op doorbreken staat.
De afscheidsplechtigheid in de aula is een mix van muziek, woorden en diapresentaties.

De lentekrans van de kleinkinderen

Ontroerend zijn de foto’s die gemaakt zijn op de dag van het afscheid; de kleinkinderen nog een laatste keer met opa op het balkon voor een ‘peukie’, de dochters nog een laatste keer met zijn allen om hun vader heen op de bank, de hele familie bij elkaar. En ook de woorden van de dochters raken; een schets van het leven van hun vader, en uiteraard ook hun moeder, met af en toe een gevleugelde uitspraak van hun vader die bij velen bekend in de oren klinkt.

En dan is het moment daar dat de familie hun vader en opa gaat begeleiden op de wandeling naar het crematorium achteraan op de begraafplaats De IJsselhof in Gouda.
Als afsluiting van de plechtigheid lees ik een gedicht voor van Marinus van den Berg, door hem geschreven over het verlies van een vader, door mij voor deze familie aangepast.

Je leven is voor altijd anders als je ouders
niet meer tastbaar in je leven zijn.
Niet meer tastbaar, maar wel voelbaar
in de herinneringen die je aan hen hebt.

Soms doen die herinneringen pijn,
omdat je ze mist.
Soms doen die herinneringen je goed,
omdat je weet dat ze van je hielden.
Soms zijn die herinneringen
een hand op je schouder
en helpen ze je om je leven zo zinvol mogelijk te leven.

Jullie leven is voor altijd anders geworden.

Een gedachte over “Zijn laatste beetje

  1. Wat heb je dit liefdevol omschreven Josche. En wat een prachtige moderne rouwkrans hebben de kleinkinderen laten maken. Fijn voor de familie om zo persoonlijk en tegelijkertijd professioneel bijgestaan te worden door jou, bij dit moeilijke proces van afscheid nemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *