Heel vaak krijg ik de vraag ‘kun je daar wel tegen, de hele dag al dat verdriet om je heen?’ En dan probeer ik uit te leggen dat dat idd soms best zwaar is, maar dat daar tegenover staat dat het ook enorm verrijkend is om een stukje mee te mogen lopen op het pad van de mensen die je begeleidt. Dat ik daar elke keer weer iets van meeneem voor mezelf. Een mooi muziekstuk, een mooi gedicht, een bijzondere kijk op het leven…

Bij de uitvaart die ik vandaag begeleidde werd er een tekst voorgedragen met een passie en urgentie zoals de overledene dat zelf ook gedaan zou hebben. De tekst kwam regelrecht bij mij en mijn collega binnen. Eentje om later in alle rust nog eens terug te lezen en nog eens en nog eens…